Double Troubles makers

Przyznaję, mam wyzwanie, obiecałam Wam w tym tygodniu wyjątkowo recenzję kryminałów. I niby nić trudnego, a jednak. Widzicie stałam przed regałem i nastąpiła cisza po czym krzyk: "Który ja mam wybrać?!" No i aż  Pan M  przyleciał co by gasić pożar, po czym opieprzył za wszczynanie bezpodstawnego alarmu. Jasne, bezpodstawny. Ech, uznałam jednak, że wybiorę kryminały nietypowe. Takie, które nie są na TOPIE i których recenzje nie zasypują Was z każdej strony i każdego bloga książkowego. I tak dziś będzie o pierwszym tomie serii, która została przerwana - jak ja uwielbiam takie zagrywki wydawnictw. I ja rozumiem, że coś może się nie sprzedawać i rozumiem, że wydawnictwo nie będzie dokładać do interesu. Ja rozumiem. Serio. Ale jakaś część mnie krzyczy w środku, bo nie mam dalszych części po polsku i nie wydadzą i nie będzie i smutek i żal i żałoba. No oczywiście są jeszcze wydawnictwa, które są o tyle złośliwe, że nie wydają TYLKO ostatniego tomu. I wtedy uważam to już za całkie...

Generalnie jest tak, że jak trzeba to wszystko jest na nie. Wiecie, jeśli chcecie by Bóg się roześmiał opowiedzcie mu swoje plany. No i dzisiejsza recenzja, która w zasadzie jest wczorajszą jest jednak i prosze docenić niesamowite wysiłki komputera, że wciąż żyje. W sumie mogła być to wina kolejnego mmorpg, które zainstalowałam, ale przecież nie można żyć na samym chlebie i wodzie. Czasem potrzeba rumu, książek i dobrego expa w grze. Ok, przyznaję jestem strasznym geekiem, a może nerdem... nie ważne przecież. Ważne, że piszę tu dla Was i jednak to się liczy a nie kolejny level... choć by się przydał. Nowe itemy i może ciuchy. Dobra wracamy na ziemię i prosze państwa dziś na tapecie mamy starszą książkę, a mianowicie pierwszy tom cyklu o Nikicie czyli "Dziewczyna z dzielnicy cudów" oczywiście autorstwa Anety Jadowskiej.

Jestem uziemiona. Serio. Antybiotyki są moimi klawiszami w areszcie domowym. Generalnie mam tylko nadzieję, że resocjalizacja moich zatok się powiedzie i jakoś w piątek będę mogła opuścić areszt. No i właśnie szukałam zalet tego, że siedzę w domu. Zdążyłam już zatem obejrzeć mega dziwny serial "Midnight Texas" i sama nie wiem co mam o nim myśleć. Znaczy generalnie słaby, ale się ogląda do końca więc nie wiem czy wciąga czy jest tak beznadziejny, że musisz się przekonać? Nie wiem. No ale prócz serialu pomyłam wszystką porcelanę, zrobiłam porządek w przyprawach (serio mam 3 rodzaje sezamu i pińcet przypraw... a jak szukasz majeranku to dupa), wyżyłam się artystycznie akwarelami (wkurzam się, że nie umiem nimi malować, więc nałogowa maluję, by się nauczyć), zrobiłam kolejne drewniane wypalane pudełko (wrzucę niedługo na instagram, by się pochwalić.) i właśnie siadam by Wam napisać recenzje. Dużo tego, nie? Nie lubię być w domu na siłę (jak mogę to zapieram się czasem rękoma i n...

Dobry wiecz ó r Wam w ten pi ą tkowy wiecz ó r. Ja wiem, by ł o tak ciep ł o, tak ł adnie, wyci ą gn ę li ś cie letnie buty i kurteczki, szaliki posz ł y w k ą t, a tu od soboty zn ó w mrozik! Łą cz ę si ę z Wami w b ó lu i spiesz ę pociesza ć . Jako ż e ostatnio dobrze mi sz ł o w wymy ś laniu na szybko mini komiks ó w z ż ycia mego skandalicznego, wzi ęł am si ę dzisiaj jeszcze za pierwsze szkice logo bloga. A co, pospojleruje Wam troch ę.  Bardzo bym chcia ł a tam ksi ęż yc. W sumie od zawsze mi towarzyszy ł ten symbol i jako ś tak si ę z nim zwi ą za ł am. Tyle ze spoiler ó w, a teraz g łó wny temat. Co dzi ś mamy do recenzji?   „ Czerwone dziewczyny. Legenda rodu Akakuchib ó w ” autorstwa Sakuraba Kazuki . Jest to ksi ąż ka o kt ó rej od dawna chcia ł am napisa ć . W ł a ś ciwie odk ą d j ą sko ń czy ł am czyta ć chorowa ł am by z kim ś o niej pogada ć .

Dziś będzie pierwszy oto wpis ze zmodyfikowaną nieco treścią recenzji. Zaraz wam pokaże, co i jak i dlaczego. Myślę, że taka opcja wygląda bardziej profesjonalnie, a moje ględzenie i tak będzie takie samo. Tyle, że w ładniejszej ramce. Oh! I dodam jeszcze, że po burzy mózgów i naradzie z moją Redaktorką bloga (a co! I ja takich ludzi mam) uzgodniłyśmy nową bardziej profesjonalną nazwę bloga. I teraz pozostaje nam tylko się ogarnąć i grzecznie zwrócić do głównego grafika o chwilkę czasu i analizę wizualną. Ale ciii... to tylko plotki. Nawet Pan M coś się tam zdeklarował, że pomoże, choć On wziął sobie za cel życiowy (za co wszyscy są mu niezmiernie wdzięczni, w tym ja najbardziej) aby pilnować mnie, żebym jadła. Bo jako osobą czytająca pamiętam o wszystkim ale nie o posiłkach. No dobrze dość tego wprowadzenia, dziś omawiamy drugi już tom cyklu o Kruczych Chłopcach   czyli " Złodzieje snów " oczywiście autorstwa Maggie Stefivater .

Przyznam się szczerze, że w chorobie ciężko się pisze. A raczej ciężko się myśli... Bo tylko..."łolaboga moje zatoki, łolabogo katar mom...". Pan M wyrozumiały jest głaska i kocyki nosi. A w nocy sen ma mocy to się nie budzi kiedy ja zdycham od kaszlu. Ogólnie dramat i epopeja katarowa jakaś. No ale do konkretów. Nadchodzą wielkie zmiany, bo przyznam wam szczerze tak patrzę na tego bloga i myślę, by zabrać się za to porządnie. Znaczy rozumiecie, piszę tego bloga i dla siebie ale i dla was. Pisanie nie ma sensu jeśli nie czytacie ani nie wdajecie się ze mną w dyskusje. Niestety słaba jestem w klocki programowania i takie tam rzeczy ( tej magi nigdy nie ogarnęłam) ale mam życzliwych który postarają się mi jakoś dopomóc. Ze zmian na pewno weźmiemy się z bloga, jego wygląd i niestety nazwę. Gdy pisałam ją lata świetlne temu blog miał być o czymś innym i miał być bardziej lifestylowy. Bo ja dużo gadam o wszystkim i naprawdę mam szeroki zakres zainteresowań. Ale no cóż jako ż...

Zimno i marznę ponownie… i tak znów siadam do kompa by napisać Wam recenzję mojego odkrycia. Dla Was zapewne ta książka nie jest nowością. Ba! Możliwe, że sami jesteście jej wielkimi fanami. Dla mnie jednak książka ta była długo niewiadomą i to taką przez duże N. Do tego sama z początku byłam do niej nastawiona wręcz negatywnie. Ale fani i opinie o niej zalewały mnie z każdej strony do tego stopnia, że musiałam ją przeczytać. Choćby dla świętego spokoju. Domyślacie się już o jakiej książce mówię? Oczywiście o „Dworze cierni i róż” autorstwa Sarah J Maas. 

Idiota skończony!! Nie.. nie chodzi o sąsiada który uznał, że zdobędzie tytuł mistrza dubstepu swoją wiertarką w sobotę rano. Nie. Chodzi o nową antologię z wydawnictwa Fabryki słów. Jakiś czas temu wiedziona pragnieniem większej ilości książek zamówiłam w przedsprzedaży właśnie „Idiotę Skończonego” i biedny musiał nieco poczekać zanim odgrzebałam się z innych książek. Nie mniej jednak wciągnął mnie przyznaję jak czarna dziura. Czemu wciągnął? W sumie lubię antologie. Naprawdę lubię. Są czymś w rodzaju teaserów stylów pisarzy. Takie niewielkie demo. Możesz przeczytać, bez szkody dla psychiki i zdecydować czy na przykład sięgnąć po pełną publikację tego autora. Jednocześnie bardzo często zdarza mi się, że opowiadanie okazuje się być genialne mimo, że wcześniej nie lubiłam jego autora. I tak było tym razem.